Παραγωγή της ομάδας χορού "φυσαλίδα" για το έτος 2006 υπήρξε το installation performance "Rooms" και η συνεργασία της με το 4Ground Art Group. Η παράσταση παρουσιάστηκε στο θέατρο Παγοποιείον-1ος όροφος, στο Ηράκλειο Κρήτης, στις 11 Σεπτεμβρίου 2006. Υλικό της παράστασης χρησιμοποιήθηκε αργότερα για το dance art-video installation "Rooms".
Το παραπάνω dance-installation solo έχει θέμα την ανάγκη του ανθρώπου για το προσωπικό του καταφύγιο. Ένα σπίτι φτιαγμένο από φακελάκια τσαγιού, μία κρεβατοκάμαρα από καρφιά και μία κουζίνα από πίσσα. Ο άνθρωπος-performer επιζητά την ησυχία του. Μέσα στη διαδρομή του, χάνεται σε απόκοσμα δωμάτια της ψυχής. Η μοναχικότητα γίνεται μοναξιά και η ανάγκη για ησυχία, απομόνωση, υστερία, τρέλα και τέλος αυτισμός. Ένα σύντομο ταξίδι από το όνειρο στον εφιάλτη που μπορεί να παρέχει ο προσωπικός μας χώρος .

Παραγωγή της ομάδας χορού "φυσαλίδα" για το έτος 2007 υπήρξε η solo-performance "Flock, ο αιθεροβάμων" και το video art "Flock, the glass fish", τα οποία παρουσιάστηκαν στις 10, 11, 12 και 13 Νοεμβρίου 2007 στο θέατρο Παγοποιείον-1ος όροφος, στο Ηράκλειο Κρήτης.
Το Flock και οι χαρακτήρες του είναι μια καλλιτεχνική καταγραφή του τι συμβαίνει γύρω μας και του τι υποδυόμαστε καθημερινά. Η φοβία μας να πούμε όχι στη θεωρία του κοπαδιού. Η παγίδα του να καταβροχθίζουμε ακατέργαστα το οποιοδήποτε ερέθισμα-αγκίστρι μας παρουσιάζεται. Η ανασφάλεια του να οξύνουμε τις αισθήσεις μας καταστρέφοντας πρώτα απ’ όλα τα είδωλα που αυτές οι ιδέες επέβαλλαν να υποστηρίξουμε.

Παραγωγή της «φυσαλίδας» για το έτος 2008 υπήρξε η ταινία "ρυτίδες και όνειρα". Η ταινία βασίστηκε στην πρωτότυπη ιδέα της Γωγώς Πετραλή και πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του προγράμματος "Δράσεις προβολής περιοχής παρέμβασης ΠΕΠ 2000-2006 Κρήτης" σε συνεργασία με το τμήμα παλιάς πόλης του Ηρακλείου.
Πρόκειται για έναν περίπατο στις αναμνήσεις, δοσμένο με μορφή χορευτικού ντοκιμαντέρ. Πρωταγωνιστής είναι ένας κάτοικος της Αγίας Τριάδας που περιπλανιέται στα σοκάκια της γειτονιάς όπου μεγάλωσε, ανακαλώντας μνήμες αλλοτινών καιρών καθώς και τον παιδικό, χαμένο πλέον, έρωτά του που παίρνει ξανά μορφή μέσα σε αυτή τη νοσταλγική περιπλάνηση.
Η ταινία πρωτοτυπεί, καθώς φέρει στοιχεία μυθοπλασίας, ντοκιμαντέρ, λυρικής αφήγησης και video art. Μέσα από τα εξ’ ολοκλήρου εξωτερικά γυρίσματα η κάμερα δίνει έμφαση στην αρχιτεκτονική της περιοχής. Παράλληλα, η πρωτότυπη μουσική επένδυση και κυρίως οι χορογραφίες, ‘υφαίνουν’ τη δράση της ταινίας. Ένα κολάζ χορογραφημένων εικόνων, δίνουν ζωή σε ιστορικά μνημεία, κτίρια και κομβικά σημεία της συνοικίας. Στη διαδικασία των γυρισμάτων συμμετείχαν 120 επαγγελματίες και ερασιτέχνες χορευτές, ηθοποιοί, μουσικοί καθώς και κάτοικοι της Αγίας Τριάδας, ηλικίας 4-74 ετών.
Η συνύπαρξη όλων αυτών των ανθρώπων βασίζεται στο community dance (χορός για την κοινότητα). Ένα είδος χορού που στοχεύει στη δραστηριοποίηση μιας ομάδας για τη δημιουργία ενός επαγγελματικού, καλλιτεχνικού αποτελέσματος μέσα από την κίνηση, την έκφραση και την επαφή τους με την τέχνη του χορού.